Saltar navegación

Activa JavaScript para disfrutar de los vídeos de la Mediateca.

Premios certamen literario "Leer un cuadro" (parte II) - Contenido educativo

Ajuste de pantalla

El ajuste de pantalla se aprecia al ver el vídeo en pantalla completa. Elige la presentación que más te guste:

Subido el 25 de abril de 2024 por Javier F.

38 visualizaciones

Descargar la transcripción

Ler un cuadro aos alunos de segundo de la ESO. 00:00:00
Nos ha pasado o mesmo, tamén tenemos varios premiados 00:00:02
e, en primer lugar, o premio é para 00:00:05
a Lioli, de segundo de 1, 00:00:09
Alicia López Toledano. 00:00:12
Había unha gran ola que danzaba libremente sobre as aguas do Atlántico, 00:00:47
máis alá do Recife. 00:00:51
De mano da ventisca, a ola se encolxaba, 00:00:53
facéndose máis e máis grande para iluminarse con os rayos do río. 00:00:56
A esta ola le sentaban genial las nubes 00:00:59
Ya que según el ciclo del agua 00:01:02
Cuando el vapor que forma en las nubes 00:01:04
Se condensaba y caía 00:01:06
Tenía más líquido para hacerse 00:01:08
La más grande algún día 00:01:10
Pero por las noches todo cambiaba 00:01:12
El viento era tosco, frío 00:01:15
Y se movía con mucha agresividad 00:01:17
Y la pobre ola no le quedaba otra opción 00:01:19
Que quedarse de la mano de la ventisca 00:01:21
Volviéndose al igual que esta 00:01:23
Tosca, fría 00:01:25
Y de movimiento agresivo 00:01:27
Algunos barcos pesqueros que navegaban por o oceano en busca de pescados e mariscos 00:01:29
se encontraron entrando nas turbulencias que a corrente causaba a la ola 00:01:36
sin oportunidade de retroceder e despedirse de as suas familias 00:01:40
Hasta que un dos barcos conseguiu salir 00:01:44
dándose a ver ao porto máis cercano posible 00:01:46
e compartindo toda a información conocida sobre a ola 00:01:49
incluyendo as coordenadas e a força das correntes 00:01:52
La ola se hizo tan popular 00:01:56
que un conocido pintor japonés 00:01:58
la representou en sú obra 00:02:00
La gran ola 00:02:01
Bueno, e tenemos 00:02:02
outro premio tamén para 00:02:16
Saúndola Eso, esta vez 00:02:17
é para María Borgas por El mar 00:02:19
Gracias 00:02:22
Había donde recordé a mi madre 00:02:23
A esta playa cada verano 00:02:50
íbamos mi madre e yo a jugar con arena 00:02:53
a hacer castillos 00:02:55
E incluso nos pegábamos un gran baño 00:02:56
Mi madre siempre ha sido mi inspiración 00:02:58
Mi único ejemplo a seguir 00:03:01
Ella era una mujer muy valiente y luchadora 00:03:02
Todavía me acuerdo de cuando ella estaba aquí 00:03:05
Mamá, vuelva a darme todos los consejos que te rechazaba 00:03:07
No sé dónde ir 00:03:11
Nunca me había imaginado una vida sin ti 00:03:12
Mamá 00:03:15
Ella era una parte de mí 00:03:16
Hasta que un día una ola grande la arrebató 00:03:18
Mis lágrimas me hundieron 00:03:21
Sentía un vacío inexplicable 00:03:23
como desearía volver a verla 00:03:24
e darle un abrazo 00:03:26
escuchar seus consexos 00:03:28
e sentirla cerca outra vez 00:03:29
pero agora só a recuerdo 00:03:31
cando veo a ver a nola ascender 00:03:33
Bueno, pois 00:03:34
para cerrar a entrega de premios 00:03:51
de I e II de la ESO 00:03:53
vamos a tener a lectura de outro poema 00:03:55
e se vai encargar de lerlo 00:03:58
tamén un alumno de I de la ESO 00:04:00
ou alumna, non é igual 00:04:02
o que decían aquí seus profesores 00:04:03
os recuerdo que esta actividade se realiza 00:04:06
en a clase de lengua 00:04:10
lo digo para as familias 00:04:11
porque estes textos que nos han leído 00:04:12
estes alunos 00:04:14
nos han feito en a hora da clase 00:04:17
proyectamos a imagen 00:04:19
e ellos escriben 00:04:21
non o corrijen, non o revisan e non o entregan 00:04:22
entón, eu creo que 00:04:25
merecen a nosa admiración 00:04:27
a nosa alegria 00:04:29
o noso respeito 00:04:31
e, por suposto, o noso silencio 00:04:32
Un abrazo para a siguiente lectora ou o seguinte lector, que é? 00:04:35
De primeiro E. 00:04:41
Gota pequena, mi dolor, la tiré al mar, al hondo mar. 00:05:05
Logo me dije, a tu sabor ya puedes navegar. 00:05:10
Mas me perdió la poca fe, la poca fe de mi cantar. 00:05:13
Entre onda e cielo naufragué, e era un dolor inmenso el mar. 00:05:17
Bueno, pues ahora empezamos 00:05:20
con el segundo ciclo 00:05:36
de la ESO, con tercero y cuarto de la ESO 00:05:38
y os dejo con el 00:05:40
profesor de lengua de la clase 00:05:42
Vale, en tercero de la ESO 00:05:44
tenemos un único premio 00:05:50
para el texto titulado 00:05:51
Soy el mar, presentado por 00:05:53
Emily Vargas de Tercero C 00:05:56
A leer no, pero porque vos vais a recoger el diploma, si, ¿verdad? 00:06:09
Me ha dado permiso para que lo lea yo. 00:06:48
Dice así. 00:06:52
Soy el mar. 00:06:54
Desde niña crecí con el mar. 00:06:56
Y al pasar el tiempo me di cuenta de detalles que a simple vista no se pueden notar. 00:06:58
¿Por qué alguien lo haría? 00:07:03
Todos vienen, se bañan, juegan, chapotean 00:07:04
Pero, ¿quién llegaría a pensar en tantas similitudes con la vida? 00:07:07
Nadie 00:07:12
Desde pequeña, mi padre me enseñó a pescar, a surfear 00:07:12
Y a crear utensilios con las mismas cosas que nos encontrábamos en la playa 00:07:17
Me enseñó mucho, y su partida, aún más 00:07:21
Siempre me identifiqué con el mar, y siempre lo dije 00:07:25
Pero cuando me hice mayor, entendí por qué lo hacía 00:07:28
As olas son como a nosa autoestima 00:07:32
Á veces as podemos tener alta 00:07:35
E á veces baja 00:07:37
Ou á veces nos podemos sentir sin ninguna 00:07:39
E está ben 00:07:41
Porque non sempre temos que estar contentos 00:07:43
Para que sea o correcto 00:07:45
O mar refleja á perfección 00:07:47
Nuestros sentimientos 00:07:49
Que á veces poden ser cálidos 00:07:50
Pero tamén poden ser fríos 00:07:52
Como se non les hubieran dado 00:07:54
O suficiente rayos do sol 00:07:55
En o mesmo mar podemos encontrar 00:07:56
A tranquilidade e a inquietud ou o enfado 00:07:59
pero hai que recordar que a maneira cambia 00:08:01
como os nosos sentimientos 00:08:04
os peces e os animais do mar 00:08:06
son a nosa companhia 00:08:09
se somos o mar, son os nosos companheiros de vida 00:08:09
a veces, algunos se van 00:08:12
pero non podemos estar mal 00:08:14
porque igual que se van, tamén vienen 00:08:16
moitos novos 00:08:18
e por último, a arena 00:08:19
é o noso transporte 00:08:22
ás todas esas emociones 00:08:23
o noso trayecto 00:08:25
que a veces pode ser largo, peligroso 00:08:26
delicado 00:08:29
ou de moitas outras maneiras 00:08:30
pero sempre chegaremos a encontrarlo 00:08:32
só tens que confiar 00:08:34
en poder chegar 00:08:36
e agora para terminar 00:08:37
vamos a ver os premios 00:08:52
para os alunos 00:08:53
de cuarto de ESO 00:08:55
subirá Esther, que é a profesora 00:08:56
de un dos grupos 00:08:59
e Mila, que non pode estar 00:09:00
será sustituída por 00:09:03
a profesora de estudios 00:09:04
tamén profesora do Departamento de Lengua 00:09:06
Raquel Álvarez 00:09:08
Bueno, o primer premio para o cuarto de la ESO 00:09:09
é para 00:09:38
Lu Domínguez, de cuarto C 00:09:39
A sal rodea a joven muchacha 00:09:41
Su inconfundible olor 00:10:14
llena os seus pulmones 00:10:16
e deixa un molesto escozo na nariz 00:10:17
A sal le reseca a piel 00:10:19
formando unhas rayas blancas ao longo do seu corpo. 00:10:21
A pequena barca non é a embarcación ideal. 00:10:24
O asiento de madeira se le clava incómodamente nas caderas 00:10:26
e os seus dedos van perdendo a força vital 00:10:29
con a que sujetaban a caña de pescar. 00:10:31
O viejo pescador a seu lado non parece mellor. 00:10:34
Non se encuentra unha postura moi cómoda, 00:10:37
a sua espalda dolorosamente entorvada 00:10:38
e os seus pés sumergidos en agua fría. 00:10:40
Aún así, se reajusta a gorra e respira tranquilo. 00:10:43
Lleva pescando os últimos 40 anos de sua vida. 00:10:48
Lo cual a muchacha admirou 00:10:51
E os duros caños de sus manos 00:10:52
E as quemaduras en sua espalda 00:10:54
Le hablaron das terribles tormentas 00:10:55
E as horas con a dormanza seca 00:10:57
E o estómago vacío 00:10:59
Sus viejas cicatrices 00:11:00
Le contaron á niña sobre as tragedias 00:11:02
Con el ceño fruncido 00:11:05
Se gira hacia o viejo pescador 00:11:07
E le pregunta 00:11:09
Por que volves ao mar? 00:11:09
Que te espera aquí? 00:11:12
Esta vez é o antigo corazón 00:11:14
En el que responde 00:11:15
E le cuenta sobre o mar 00:11:16
Sobre como as olas rompen para salpicar 00:11:17
e refrescarle a cara 00:11:20
cando é calor. 00:11:21
Como a sal cura as heridas, 00:11:22
como a recife aleja os tiburones 00:11:24
e acerca os peces, 00:11:25
e como o mar dá a súa agua 00:11:27
para que a lluvia bañe os seus filhos. 00:11:28
O pescador sonríe ao mar 00:11:31
como a que sonríe a un viejo amigo. 00:11:32
O siguiente premio de 4º de Derecho 00:11:49
é para Dani Martín. 00:11:51
O texto se chama Agua. 00:12:35
A mar era a súa pasión, 00:12:38
o aire que donaba os seus pulmones, 00:12:40
o vento que movía os seus pés callosos 00:12:41
e a vista que iluminaba o seu rostro cada mañana. 00:12:43
Antonio non había conocido nada máis. 00:12:46
Desde a ventana do seu desgastado faro 00:12:49
veía as horas 00:12:50
e ansiaba día tras día volver ao seu barco, 00:12:51
Talía, para embarcarse nun viaje máis. 00:12:55
Antonio sentía que o mundo se posaba aos seus pés, 00:12:58
o seu mundo, o seu mar, a súa vida, 00:13:00
a súa razón para existir. 00:13:03
Mas sus piernas se habían rendido hacia ya tanto 00:13:04
Que su corazón iba a desistir 00:13:07
Las gentes del pequeño pueblo italiano 00:13:08
Al que Antonio se había mudado 00:13:11
A sus tiernos siete años 00:13:12
Atribuían su ausencia en áreas públicas 00:13:14
A su avanzada edad 00:13:16
Y a su áurea personalidad 00:13:17
Él, por su parte, insistía en que una fuerza maligna superior 00:13:19
Le había despojado de la habilidad para caminar 00:13:23
Quitándole lo que más amaba 00:13:26
Navegar 00:13:27
Con esas creencias tan suyas 00:13:28
Se había hecho con el apodo de el loco solitario 00:13:31
ou o marinero fantasma, entre os máis jovenes do lugar. 00:13:33
Unha mañana especialmente nublada e úmida, 00:13:37
que anunciaba tormenta, 00:13:39
Antonio se cansou da presión que le retenía 00:13:40
e, deixándose caer na súa silla de ruedas, 00:13:42
se arrastrou como o despojo que ele mesmo se sentía 00:13:45
hasta rozar con as súas manos 00:13:47
a suave e fría arena da plana. 00:13:49
As gotas, como cristales pulsantes desgarrando a súa pele, 00:13:51
se fundían con o ancho mar ante os seus oxos 00:13:55
e, pronto, se fundieron con as súas lágrimas. 00:13:57
Antonio cerrou os oxos, 00:14:00
disposto a abandonar sú alma e sú memoria 00:14:01
ás aguas saladas de sú infancia 00:14:03
pero unha mano temblorosa e suave 00:14:05
se aferró á sú pecho 00:14:08
estremeciendo hasta sú último nervio 00:14:09
del escueto e dolorido cuerpo del hombre 00:14:10
era unha niña de no máis de 9 años 00:14:13
con mechones blancos casi descoloridos 00:14:15
oxos llenos de agua como pozos estancados 00:14:17
e labios partidos 00:14:20
Antonio, que creía estar en ese punto 00:14:21
en el que el oxígeno te deja 00:14:23
e que abandonas a tus máis íntimos pensamientos 00:14:24
intentou zafarse del agarre firme de la muchacha 00:14:26
pero sus esfuerzos fueron en vano 00:14:29
¿Quién eres? 00:14:31
Preguntou o hombre con voz dura, rasgada 00:14:32
E casi tan muerta como era 00:14:34
Agua 00:14:35
No hai agua nos teus pulmones 00:14:40
Solo aire 00:14:41
Contestou a joven con un tono tan neutro 00:14:43
Que identificar emoción alguna 00:14:45
Habría sido como vaciar o oceano con un vaso 00:14:47
Entón Antonio lo supo 00:14:49
Unha ninfa 00:14:51
Ese era o monstro marino que se lo había arrebatado todo 00:14:52
Parecía tan pura e inocente 00:14:54
O mar hecho carne 00:14:56
Pero unha carne casi dulce, apacible 00:14:57
En calma 00:15:00
Tú me arrebataste las piernas, protestó él 00:15:01
Sintiendo sus pulmones llenarse de arena 00:15:04
Con cada bocanada que trataba de coger 00:15:06
Es el precio a pagar 00:15:08
Lo que la Marte da te lo quitará, susurró ella 00:15:10
Casi como un canto de sirena 00:15:12
Su cabello descolorido se trenzó solo 00:15:14
E se tornou rubio 00:15:16
Antonio contuvo la respiración 00:15:17
Talía, susurró al ver el fantasma de su hija 00:15:19
Más vivo que nunca 00:15:22
El cuerpo de Antonio se empezó a contraer 00:15:23
Casi como se se le plegara contra sí mismo 00:15:25
La ninfa, ahora con el rostro de su difunta niña 00:15:28
Sonreía dulcemente 00:15:30
Mientras la luz se apagaba en él 00:15:32
Arena, no hay agua en tus pulmones 00:15:33
Solo arena, susurró la voz 00:15:36
Nadie jamás volvió a ver a Antonio 00:15:38
Ni se supo de su cadáver 00:15:40
Pero muchos juran ver su navío, Talía 00:15:41
Zarpar sin rumbo ni capitán cada noche 00:15:43
El último premio que tenemos 00:15:46
Es para 00:16:04
Una alumna de cuarto A 00:16:06
De la ESO 00:16:08
Que ha titulado su texto 00:16:09
Poseidón 00:16:12
Sofía de Pillo 00:16:14
Buenas tardes 00:16:16
Enhorabuena 00:16:17
Las olas chocan entre sí como un accidente trágico automovilístico 00:16:33
El viento ruge como el rey de la selva 00:16:53
Similar a las luces de aquellos que viven sin miedo a la muerte 00:16:56
El barco, desesperado y perdido, lucha con todas sus fuerzas 00:16:59
Es débil y viejo 00:17:03
La madera está podrida y rota 00:17:04
Crujiendo como el pan recién sacado del horno 00:17:06
No se ve ni una pizca de vida 00:17:09
Esperanza 00:17:11
Aún así, a tranquilidade se encontra debaixo das lenguas de agua 00:17:11
Que asciende e desciende como o faz o sol 00:17:15
Os 365 días do ano 00:17:17
Repetidamente, sem cessar 00:17:21
Sem depender do clima, da situación, da gravidade, da intensidade 00:17:23
Tan forte como o amor entre madre e filha 00:17:27
Como a força da gravidade 00:17:29
A pesar de que a veces non se sente e creemos que estamos flotando 00:17:31
Como a morte de un ser querido 00:17:34
Semejándose ao dolor que arrastra unhas inesperadas patadas no estómago 00:17:36
tan fuerte que puede llegar a lastimar sin intención 00:17:41
debajo sólo hay silencio sepulcral 00:17:44
no se escucha absolutamente nada 00:17:47
al igual que en el espacio 00:17:49
sin embargo se interpone entre él y el océano una capa 00:17:50
se diferencia de estas por el ruido y por el desorden 00:17:54
los problemas, las disputas, los gritos y llantos, el miedo 00:17:57
nosotros somos el barco, estamos al borde del silencio 00:18:01
lo sabemos pero no lo tomamos en cuenta 00:18:05
es ignorado pero está ahí 00:18:07
Cada día luchamos con el miedo en el aire 00:18:09
Y todo lo que conlleva 00:18:11
Damos lo mejor cada día 00:18:13
Para no ahogarnos en las olas del mar 00:18:15
Que por muy pequeñas que sean 00:18:17
Pueden llegar a ser confundidas con tsunamis 00:18:19
La realidad es que 00:18:21
Algunos confundimos esas olas con montañas rusas 00:18:22
Mientras que otros las percibimos 00:18:25
Como toboganes que nos dirigen al vacío 00:18:27
Si es su imagen, su estampa 00:18:29
Vuelta en el cielo 00:18:55
Si no es el mar, si es su voz delgada 00:18:57
A través del ancho mundo 00:18:59
En altavoz por los aires 00:19:00
Si no es el mar, si es un hombre 00:19:02
En un idioma sin labios, sin pueblo 00:19:05
Sin más palabra que esta, mar 00:19:07
Si no es el mar, si es su idea de fuego 00:19:09
Insondable, limpia 00:19:12
Y yo, ardiendo, ahogándome en ella 00:19:14
Pues ahora sí, veis como se podía 00:19:17
Ahora sí que os tengo que dar las gracias 00:19:28
Por ese maravilloso silencio 00:19:30
Con el que habéis conseguido que cerremos el acto 00:19:32
reitero, o facemos todos os anos 00:19:36
é a actividade que máis nos gusta 00:19:38
aos profesores do Departamento de Lengua 00:19:42
non serviría para moito esta asignatura 00:19:44
se non serve para poner en palabras 00:19:48
esas imágenes, esas emociones 00:19:51
que todos chegamos dentro 00:19:53
mañana é o dia do libro 00:19:54
é un día moi especial, o 23 de abril 00:19:56
como sabéis, que se celebra a morte dos autores 00:19:58
por aquello de que han tenido vida, claro 00:20:02
se celebráramos os nascimentos 00:20:03
non sabíamos que estaríamos celebrando 00:20:05
a lo mejor celebrábamos o nascimento 00:20:07
de un impostor, de un defraudador 00:20:09
ou vallosta saber que 00:20:11
non está mal o de celebrar as mortes 00:20:13
iso significa que a vida merecido a pena 00:20:15
e sobre todo as súas lecturas 00:20:17
nos han merecido a pena 00:20:19
bueno, pois vou a cerrar 00:20:20
este acto entrañable 00:20:22
este ano temos tenido moitos premios 00:20:25
reiteramos que 00:20:26
quizá o ano que viene 00:20:28
o ampliemos máis, non sabemos 00:20:30
a ver, depende de vostra calidad 00:20:32
literario, de vuestra concentración 00:20:34
porque a veces non se trata tanto 00:20:37
de calidad como de concentración 00:20:38
o cuadro era precioso 00:20:41
e ha dado moito juego 00:20:43
e a ver se o ano que viene tenemos outro 00:20:44
que nos guste tamén moito 00:20:46
é moi humilde o regalito que vos facemos 00:20:48
porque já sabéis que a Escuela Pública 00:20:51
está en as últimas 00:20:53
e a duras penas 00:20:56
conseguimos rascar 00:20:57
para comprar unhas pequenas 00:20:58
tarjetas con as que vos podáis 00:21:01
comprar un libro por lo menos de bolsillo 00:21:02
vuelvo a agradecer a mis compañeros 00:21:04
del departamento de lengua 00:21:06
que interrumpan sus programaciones 00:21:08
sus propuestas 00:21:10
para que ese día todos 00:21:12
escribamos a la vez 00:21:14
algo relacionado con el cuadro 00:21:16
que previamente nos han seleccionado 00:21:18
las compañeras del departamento 00:21:20
de dibujo 00:21:22
como veis desde 1º hasta 4º de la ESO 00:21:23
desde los 12 00:21:26
hasta los 14, 15, 16 00:21:28
algunos 17 años 00:21:30
tenéis moitas cosas que dizer 00:21:32
moi bonitas, moi importantes 00:21:34
moi intensas e moi serias 00:21:36
así que non o deixéis 00:21:38
seguid escribiendo, seguid pensando 00:21:40
e que a vida vos regale 00:21:42
un sinfín de lecturas 00:21:45
¿Quién é o autor 00:21:46
do quadro? 00:21:48
É un japonés 00:21:51
con un nome un pouco 00:21:55
difícil de pronunciar 00:21:56
pero que é famoso, non? 00:21:58
É moi famoso, están moitas camisetas 00:21:59
alguno de vosotros 00:22:02
ten unha comiseta con o cuadro 00:22:04
de la granola 00:22:05
bueno, eu quero agradecer 00:22:06
Cana... Cana... 00:22:09
Cana... Cana Guagua 00:22:12
Cana... 00:22:12
vale, gracias 00:22:18
vale 00:22:20
a plataforma con a Escuela Pública 00:22:22
quere agradecer ao profesorado 00:22:25
do Instituto Juana de Castilla 00:22:27
a preparación 00:22:30
e a organización deste acto 00:22:32
e sobre todo a preparación 00:22:34
de tantos días 00:22:35
e tantos escritos. 00:22:37
Ha sido moi interesante, 00:22:39
os textos son buenísimos 00:22:41
e os quero invitar que este, 00:22:42
como é a semana do libro, 00:22:45
no fin de semana 00:22:47
se celebran 00:22:48
moitos conciertos 00:22:50
e se celebran presentaciones de libros 00:22:52
e outros actos 00:22:54
na Plaza Manuel de la Quintana 00:22:55
que está cerca do Parque Z. 00:22:57
E me imagino que o conoceréis 00:23:01
e non o perguntáis. 00:23:03
e outro ano máis 00:23:04
os esperamos 00:23:06
este é o cuarto ano que llevamos celebrandolo 00:23:07
e me parece que é precioso o acto 00:23:10
e precioso o que facéis 00:23:14
seguir leñendo, seguir escribendo 00:23:16
que os facen máis inteligentes 00:23:18
e mellores persoas 00:23:20
gracias 00:23:21
bueno, pois moitas gracias 00:23:22
ás familias por assistir 00:23:31
gracias a todos 00:23:32
porque ao final 00:23:34
o que quizá os parezca un simple ejercicio 00:23:36
unha clase de lengua 00:23:39
que é escribir un relato 00:23:39
agora a profe me manda a escribir 00:23:42
así de golpe 00:23:44
ese medo al folio en blanco 00:23:45
lo superáis cada ano pero con creces 00:23:47
entón este ejercicio 00:23:51
que a vosotros os pode parecer simplemente eso 00:23:52
unha actividade máis de clase 00:23:54
se convierte en isto 00:23:56
os dá poder 00:23:58
para que? 00:23:59
para tocar todas as nosas vidas 00:24:01
que al final é o que face a literatura 00:24:03
con todos nosos 00:24:05
me sinto moi orgullosa 00:24:07
de todos vosotros, de mi equipo 00:24:10
de lengua de literatura, de todo el Juana 00:24:11
de Castilla 00:24:13
todo, os de antes e os de agora 00:24:14
Jesús, moitas gracias 00:24:18
por ayudarnos a estar aquí hoi 00:24:19
e os queremos moitísimo 00:24:21
así que seguid escribindo, seguid leyendo 00:24:23
porque el Juana 00:24:26
vale, os quere llevar a lo máis alto 00:24:27
e iso depende de vosotros 00:24:30
non de nosas ganas, de nosas ganas si 00:24:31
y espero que vuestro empeño os afecte, vale? 00:24:33
Muchas gracias. 00:24:35
Subido por:
Javier F.
Licencia:
Todos los derechos reservados
Visualizaciones:
38
Fecha:
25 de abril de 2024 - 23:40
Visibilidad:
Público
Centro:
IES JUANA DE CASTILLA
Duración:
24′ 40″
Relación de aspecto:
1.78:1
Resolución:
1280x720 píxeles
Tamaño:
667.86 MBytes

Del mismo autor…

Ver más del mismo autor


EducaMadrid, Plataforma Educativa de la Comunidad de Madrid

Plataforma Educativa EducaMadrid